Kościół Katolicki już dawno docenił siłę internetu. Jan Paweł II w orędziu na Światowy Dzień Środków Komunikacji Społecznej w 2002 roku powiedział: "Nowy świat cyberprzestrzeni pobudza Kościół do uczestnictwa w tej wspaniałej przygodzie, jaką jest wykorzystanie potencjału nowych technologii w dziele głoszenia Dobrej Nowiny". Kościół nigdy nie miał problemu z dostrzeżeniem szansy stworzonej przez środki masowego przekazu (środki społecznego komunikowania - jak określa je Kościół), w 1931 roku tworząc Radio Watykańskie. W 1996 roku Watykan uruchomił stronę Vatican.va, którą obsługują serwery o imionach trzech Archaniołów - Gabriela, Michała i Rafała.


Być może pamiętamy, gdy po raz pierwszy, w asyście wielu mediów Ojciec Święty nacisnął w listopadzie 2001 r. klawisz ?enter? by wysyłać e-mailem (pocztą elektroniczną) pierwszy w historii Kościoła dokument - prośbę o przebaczenie skierowaną do australijskich aborygenów.


Zdjęcie ukazujące Następcę Piotra naciskającego klawisz laptopa obiegło agencje prasowe niemal całego świata. Dla wielu obserwatorów wydarzenie to miało istotne znaczenie. Ponad dwu tysiącletni Kościół nie odcina się od wykorzystania najnowszych osiągnięć techniki. Wręcz przeciwnie. Zdaje sobie sprawę, że wiele osób właśnie za pomocą Internetu szuka Boga, i że Kościół nie chcąc pozostać na uboczu, musi ewangelizować także tą drogą.

W 1997 roku Papieska Rada do Spraw Środków Społecznego Przekazu ogłosiła Świętego Izydora z Sewilli patronem Internetu, Internautów i Programistów.


Źródło: www.isidorus.net


Oto dlaczego Św. Izydor został patronem Internetu, Internautów i Programistów.


Został on wybrany przez hiszpańskich informatyków, ponieważ ich zdaniem ten żyjący na przełomie VI i VII w. święty stworzył w swych dziełach coś w rodzaju bazy danych, którą można by uznać za dalekiego praprzodka komputera i techniki obliczeniowej.

Głównym i najbardziej znanym dziełem św. Izydora jest "Etymologiarum libri XX seu Origines", czyli rodzaj encyklopedii, zawierającej uporządkowany zbiór wiadomości z różnych dziedzin wiedzy i życia oraz umiejętności praktycznych. Zdaniem informatyków, dzieło to autor sporządził w sposób zbliżony do dzisiejszej bazy danych. W średniowieczu było to podstawowe źródło wiedzy dla ówczesnych żaków.

Badając życiorys i dokonania tego świętego, eksperci katalońscy stwierdzili, że zapoczątkował on system myślenia, znany dzisiaj jako "flash" (błysk) w komputerach. Według informatyków, jest to system bardzo nowoczesny, mimo że wynaleziony w VI stuleciu. Dzieło Świętego odznacza się wielką spójnością: jest pełne, a jego elementy wzajemnie się uzupełniają - twierdzą specjaliści.

Ale nie tylko ten czynnik jest powodem uznania św. Izydora za patrona komputerów. Eksperci ze Służby Obserwacyjnej podkreślili, że "był on w czołówce umysłowej swoich czasów i pełnił rolę pomostu kulturalnego między starożytnością a średniowieczem".


Osoba Świetego Izydora


Biskup, doktor Kościoła, ok. 554-636

Pod imieniem Izydora wykazy hagiograficzne znają; 15 świętych i 2 święte. Nasz Święty był biskupem w Sewilli. Od wieku V była tu stolica arcybiskupstwa. W katedrze sewilskiej można oglądać grobowiec Krzysztofa Kolumba. Miasto stare, bogate w zabytki. W wieku XVI i XVII początkowy i końcowy punkt na szlaku podróży i handlu Hiszpanii z Ameryką Południową i z całym światem.


Legenda głosi, że przy narodzinach dziecka rój pszczół osiadł na jego ustach i zostawił na nich słodki miód. Miała to być zapowiedź daru niezwykłej wymowy, jaką szczycił Święty.


Podobnie jak rodziny św. Grzegorza z Nazjanzu, tak i rodzina św. Izydora dała Kościołowi kilku świętych: św. Leandra i św. Fulgencjusza -- braci św. Izydora, oraz św. Florentynę -- ich siostrę. Wśród nich wszystkich najwięcej wsławił się św. Izydor. Pisano o nim, że: polotem dorównywał Platanowi, wiedzą- Arystotelesowi, wymową -- Cyceronowi, wszechstronnością -- Dydymowi, erudycją- Orygenesowi, powagą -- św. Hieronimowi, nauką- św. Augustynowi, a świętością- św. Grzegorzowi I Wielkiemu, który był współczesny św. Izydorowi. Św. Grzegorz, czytając dnia pewnego jeden z jego listów, miał zawołać: "Oto drugi Daniel. On przewyższył samego Salomona!".


Według podania św. Izydor miał pochodzić z Nowej Kartaginy, w prowincji Murcji, ze znakomitej rodziny rzymskiej i hiszpańskiej. W czasie najazdu na Hiszpanię cesarza wschodnio- rzymskiego jego ojciec, Sewerian, miał z żoną i dziećmi uciec do Sewilli w roku 554, gdzie w tym samym roku miał mu się urodzić św. Izydor. Po rychłej śmierci rodziców wychowaniem młodszego rodzeństwa zajął się najstarszy brat, św. Leander, który był wówczas arcybiskupem w Sewilli. Przy boku brata miał Święty okazje przypatrzeć się z bliska burzliwym wydarzeniom, jakie przeżywała Hiszpania: podróży św. Leandra aż do Konstantylopa dla uzyskania pomocy cesarza, kiedy to ariański król Wizygotów, Leowigild, zamordował św. Hermenegilda, swojego syna (585), tylko dlatego, że przeszedł na wiarę katolicką. Tenże król skazał też na wygnanie św. Leandra (584), samowolnie pozbawiając go stolicy biskupiej. Przeżywał tak że św. Izydor oblężenie przez Leowigilda Sewilli (583-584). Doczekał się jednak chwili nawrócenia Wizygotów po śmierci Leowigilda.


Po śmierci św. Leandra (599) św. Izydor został wybrany na jego miejsce metropolitą Sewilli. Przez 37 lat rządził archidiecezją mądrze i gorliwie. Wyróżnił się jako dobry pasterz, dzielny administrator i ojciec dla swoich wiernych. Zawołał kilka synodów, na których uchwalano prawa, dotyczące karności religijnej i życia kościelnego. I tak na synodzie narodowym w Toledo (633) ułożono symbol wiary, który przez długie wieki był odmawiany w liturgii nie tylko w Hiszpanii, ale poza jej granicami. Ustalono również dla całego państwa jednolitą liturgię i wyznaczono stałe terminy dla synodów.


Jak piękne było życie tego męża stanu, tak niemniej wzruszająca była jego śmierć. Kazał zanieść się do katedry i w obecności biskupów sufraganów (pomocniczych), kapłanów i ludu zdjął swoje szaty biskupie, a wdział pokutny wór, głowę posypał popiołem i zalany łzami odbył spowiedź publiczną. Błagał, by mu odpuszczono jego przewiny i zaniedbania , i by się za niego modlono. Potem przyjął Komunię świętą pod dwoma postaciami i pożegnał się ze wszystkimi pocałunkiem pokoju. Zaniesiony do swojej izby po 4 dniach oddał Bogu ducha 4 kwietnia 636 roku, gdy miał 82 lata. Pochowano go obok św. Leandra i św. Florentyny. W roku 1063 jego śmiertelne szczątki przeniesiono do Leonu, gdzie spoczywają dotąd. Kononizacja formalna św. Izydora z Sewilli odbyła się dopiero w 1598 roku Papież Innocety XIII ogłosił św. Izydora doktorem Kościoła (1722). Św. Izydor z Sewilli jest najwybitniejszym z biskupów- świętych, jakich wydała Hiszpania.


Święty nasz zostawił także trwały ślad w literaturze kościelnej. Św. Bralion, jego uczeń i sekretarz, wymienia 20 zostawionych przez św. Izydora dzieł. Zwalczał w nich arianizm, zostawił wykład prawd wiary i moralności, pisał o dziejach Gotów i Wandali, którzy opanowali jego święty kraj. Największym wszakże dziełem, jakie zostawił, to Codex etimologiarum -- próba pierwszej naukowej encyklopedii ogólne, syntezy wiedzy, jaka za jego czasów posiadano. Wielka szkoda, że zaginęły listy Świętego, które by rzuciły snop światła na warunki etniczne, kulturalne, religijne i polityczne Hiszpanii na przestrzeni prawie 100 lat, w których wypadało żyć i działać św. Izydorowi.


Imię św. Izydora spotyka się także w Polsce, chociaż rzadziej. Zachowały się przysłowia ludowe z dniem jego dorocznego wspomnienia związane: "Na Izydora -- pusta komora"; "Na św. Izydora, bywa często chłodna pora"; "Na św. Izydora -- na bociana pora",


Ks. Wincenty Zaleski SDB


Źródło: www.mateusz.pl